Written by Jessica Evans and translated by Iwan Thomas.
Marvel Studios’ latest feature-length outing, Thor: Love and Thunder (2022), seems to many fans to be the final confirmation of what they have been dreading: Disney is now so taken with producing quantity over quality, that they are willing to oversaturate the market with mediocre content, and sacrifice beloved characters and storylines in the face of a quick buck.
Love and Thunder, which released in the UK on 7th July 2022, follows Chris Hemsworth’s Thor, as his galaxy-wide quest for self-discovery is interrupted by rumours of a powerful, God-killing being slaughtering his way across the universe. Thor, along with his companions; King Valkyrie (Tessa Thompson), Dr Jane Foster (Natalie Portman), and Korg (Taika Waititi), sets out to stop the God Butcher (Christian Bale), before it’s too late. Waititi also returns to direct, following his success with the previous entry in the Thor franchise: Thor: Ragnarok (2017).
Coming in at just 119 minutes, Love and Thunder sits among the shortest feature-length releases in the Marvel Cinematic Universe, and while a two-hour film is not short by most standards, it certainly stands out against the 140+ minute MCU movies we’ve been seeing in recent years. Given the right pacing, this would be a refreshing departure. Unfortunately, though, Love and Thunder suffers from its heavily reduced run time. Some of the beats are clunky, and the transitions at a few key moments are jarring in their suddenness. Even though Waititi’s original 4-hour long movie would probably not have been welcomed very warmly by viewers, even just another 20 minutes, used wisely, could have been long enough to ensure smooth continuity and a more balanced dramatic tone.
Almost every emotional beat in this movie is undercut by an awkwardly unfunny joke. The opening scene, depicting Gorr (Bale) and his tragic descent into the villainous God Butcher persona, is overflowing with emotion. It works hard to set a tone for the rest of Love and Thunder, to really make you empathise with the villain before you even realise that’s the role he is going to play. None of that matters though, because as soon as the scene reaches its dramatic climax, we cut to footage of an infant Thor, strapped into an armoured baby carrier, going into battle with a scaled-down version of his infamous hammer, Mjölnir. This is a trend that continues well into the film.
Taika Waititi seems far too caught up in the success of his earlier ‘Thor’ film, Ragnarok, to do anything different or original, instead upping the stakes at every opportunity. Ragnarok received critical praise for its ground-breaking tone shift, setting a new precedent for comedy in the Marvel Cinematic Universe at a time when the Infinity Saga was beginning to reach its dark conclusion. It made the shocking events of Avengers: Infinity War (2018), which is set just 30 minutes after the Ragnarok post-credits scene ends, even more harrowing. In short, its comedy had a purpose. Love and Thunder didn’t need to be a comedy, and it just feels tired and misplaced in contrast.
Despite its shortcomings, though, this film still deserves some high praise, especially surrounding its central cast. Christian Bale’s performance as Gorr the God Butcher is masterful and deserved far more screen time. Every scene Bale is in feels charged with energy, and yet his character is only on screen for around 15 minutes total. Natalie Portman as Dr Jane Foster is also a welcome returner to the Thor franchise. Having been absent in Ragnarok she handles the difficult subject matter surrounding her character with grace.
The uncomfortable truth is that Marvel Studios doesn’t try as much anymore, because they simply don’t have to. The vast majority of their recent releases have suffered massively in the VFX department: the computer-generated protagonist in the latest Disney+ series, She-Hulk, has been the source of widespread mockery for months, looking far too cartoonish and much more awkward than her male counterpart did all the way back in 2008. It only serves to support the claims former-VFX artist Dhruv Govil made against Marvel Studios earlier this year. In a tweet that went viral in July, Govil claimed that working with Marvel pushed him to leave the industry, citing frequent employee breakdowns and an unpleasant relationship with the studio. You only have to look at the future timeline for the Marvel Cinematic Universe to understand the level of stress these artists must be under. 11 movies and 9 Disney+ series have all been added to the release slate for the next three years.
While Love and Thunder was, for many fans, a disappointment, it’s important to acknowledge that not every piece of content Marvel Studios releases will please everybody. Love and Thunder does not view the same way as Marvel’s Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022), nor will it appeal to the same audiences as She-Hulk (2022), but that shouldn’t be considered a bad thing. The expansion of the existing Marvel universe has enabled a more diverse selection of writers, directors and general creatives to take to the stage, something which is clearly reflected in the stories they choose to tell. With the sheer volume of new material being churned out across various formats, it’s unrealistic to presume the MCU’s widespread fanbase will receive everything with the same level of appreciation. Maybe it's time for fans to take a step back and take everything as it comes. Maybe it's time to accept that not everything is perfect for everyone, but that's what makes the best content worth waiting for.
Adolygiad o Thor: Love and Thunder (2022)
Cyf. Taika Waititi
Marvel Studios
Ffilm fwyaf newydd Marvel Studios yn y gyfres, Thor: Love and Thunder (2022), yn ymddangos i lawer o gefnogwyr fel y cadarnhad terfynol o’r hyn y maent wedi bod yn ei ofni: mae Disney yn canolbwyntio cymaint ar greu cymaint â phosib yn hytrach na chynnwys o safon, eu bod yn fodlon gorlenwi’r farchnad gyda chynhyrchion canolig, ac yn difetha cymeriadau a llinellau stori annwyl i ennill ceiniog gyflym.
Mae Love and Thunder, a gafodd ei rhyddhau yn y DU ar Orffennaf 7fed 2022, yn dilyn Thor (Chris Hemsworth) ar ei ymchwil ar draws yr alaeth am hunan-ddarganfyddiad nes ei fod yn clywed sibrydion o greadur pwerus sy’n lladd duwiau ar draws y bydysawd. Thor, ynghyd â’i gymdeithion; King Valkyrie (Tessa Thompson), Dr Jane Foster (Natalie Portman), a Korg (Taika Waititi), yn mentro allan i atal y God Butcher (Christian Bale) cyn ei bod hi’n rhy hwyr. Mae Waititi yn hefyd dychwelyd i gyfarwyddo, ar ôl ei lwyddiant blaenorol gyda Thor: Ragnarok (2017).
Yn para dim ond 119 munud, mae Love and Thunder yn un o’r ffilmiau byrraf ei hyd yn y Marvel Cinematic Universe, ac er nad yw ffilm dwy awr yn fyr yn ôl y rhan fwyaf o safonau, mae’n sicr yn wahanol i’r ffilmiau MCU 140+ munud rydyn ni wedi gweld yn ystod y blynyddoedd diwethaf. Gyda’r cyflymder cywir, byddai hwn yn ymadawiad braf. Yn anffodus, mae Love and Thunder yn dioddef gan lai o amser ffilmio. Weithiau mae’r sain yn drwsgl, a’r trawsnewidiadau yn ystod eiliadau pwysig yn llethol yn eu sydynrwydd. Er na fyddai ffilm wreiddiol 4 awr Waititi wedi bod yn debygol o fod wedi cael derbyniad cynnes iawn gan wylwyr, gallai hyd yn oed dim ond 20 munud arall, a ddefnyddiwyd yn ddoeth, fod wedi bod yn ddigon hir i sicrhau dilyniant llyfn a thôn dramatig fwy cytbwys.
Mae bron pob curiad emosiynol yn y ffilm hon yn cael ei thandorri gan jôc lletchwith o ddigrif. Mae’r olygfa agoriadol, sy’n darlunio Gorr (Bale) a’i gwymp trasig i fynd yn gymeriad dihiryn y God Butcher, yn llawn emosiwn. Mae’n gweithio’n galed i osod y naws ar gyfer gweddill Love and Thunder, i wneud i chi wir gydymdeimlo gyda’r dihiryn cyn i chi hyd yn oed sylweddoli mai dyna'r rôl y mae'n mynd i'w chwarae. Nid oes ots am hynny, fodd bynnag, oherwydd cyn gynted ag y bydd yr olygfa'n cyrraedd ei huchafbwynt ddramatig, fe aethom ni yn sydyn i ffilm o'r babi Thor, wedi'i strapio i mewn i gludwr babanod arfog, yn mynd i frwydr gyda fersiwn lai o faint ei forthwyl enwog, Mjölnir . Mae hon yn duedd sy'n parhau am yn hir yn y ffilm.
Mae'n ymddangos bod Taika Waititi wedi'i ddallu gan lwyddiant ei ffilm gynharach, Thor: Ragnarok, i wneud unrhyw beth gwahanol neu wreiddiol, yn hytrach na chynyddu'r polion ar bob cyfle. Cafodd Ragnarok ganmoliaeth feirniadol am ei newid tôn arloesol, gan osod cynsail newydd ar gyfer comedi yn y Marvel Cinematic Universe ar adeg pan oedd yr Infinity Saga yn dechrau dod i ddiweddglo tywyll. Fe wnaeth digwyddiadau brawychus Avengers: Infinity War (2018), sydd wedi'i osod dim ond 30 munud ar ôl i olygfa ôl-gredydau Ragnarok ddod i ben, hyd yn oed yn fwy dirdynnol. Yn fyr, roedd pwrpas i'w gomedi. Nid oedd angen i Love and Thunder fod yn gomedi, ac mae'n teimlo'n flinedig ac yn anghywir mewn cyferbyniad.
Er gwaethaf ei gwendidau, mae’r ffilm hon yn dal i haeddu canmoliaeth uchel, yn enwedig o ran ei chast canolog. Mae perfformiad Christian Bale fel Gorr the God Butcher yn feistrolgar, ac yn haeddu llawer mwy o amser sgrin. Mae pob golygfa y mae Bale ynddi yn teimlo’n llawn egni, ond eto dim ond am gyfanswm o tua 15 munud y mae ei gymeriad ar y sgrin. Mae Natalie Portman fel Dr Jane Foster hefyd yn dychwelyd i fasnachfraint Thor i'w chroesawu. Ar ôl bod yn absennol yn Ragnarok mae hi'n trin pwnc anodd ei chymeriad â gras.
Y gwir anghysur yw nad yw Marvel Studios yn ceisio cymaint mwyach, oherwydd yn syml, nid oes rhaid iddynt wneud hynny. Mae mwyafrif helaeth eu datganiadau diweddar wedi dioddef yn arswydus yn yr adran VFX: mae'r prif gymeriad cyfrifiadurol yn y gyfres Disney+ ddiweddaraf, She-Hulk, wedi bod yn destun gwatwarus eang ers misoedd, gan edrych yn llawer rhy cartwnaidd a llawer mwy lletchwith nag y gwnaeth ei chymar gwrywaidd yr holl ffordd yn ôl yn 2008. Dim ond cefnogi'r honiadau a wnaed gan gyn-artist VFX Dhruv Govil yn erbyn Marvel Studios yn gynharach eleni. Mewn neges drydar a aeth yn firaol ym mis Gorffennaf, honnodd Govil fod gweithio gyda Marvel wedi ei wthio i adael y diwydiant, gan nodi trosiant gweithwyr cyson a pherthynas annymunol â'r stiwdio. Does ond rhaid i chi edrych ar amserlen y Marvel Cinematic Universe yn y dyfodol i ddeall lefel y straen y mae'n rhaid i'r artistiaid hyn fod o dan. Mae cyfanswm o 11 ffilm a 9 cyfres Disney+ wedi'u hychwanegu at y llechen ryddhau am y dair blynedd nesaf.
Er bod Love and Thunder, i lawer o gefnogwyr, yn siom, mae'n bwysig cydnabod na fydd pob darn o gynnwys y mae Marvel Studios yn ei ryddhau yn plesio pawb. Nid yw Love and Thunder yn edrych yr un peth â Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022), ac ni fydd ychwaith yn apelio at yr un cynulleidfaoedd â She-Hulk (2022), ond ni ddylid cymryd hynny fel peth drwg. Mae ehangu’r bydysawd Marvel presennol wedi galluogi detholiad mwy amrywiol o awduron, cyfarwyddwyr a chrewyr cyffredinol i gamu ar y llwyfan, rhywbeth sy’n cael ei adlewyrchu’n glir yn y straeon y maent yn dewis eu hadrodd. Gyda swm enfawr y deunydd newydd yn cael ei gorddi ar draws amrywiol fformatau, mae'n afrealistig tybio y bydd sylfaen eang o gefnogwyr yr MCU yn derbyn popeth gyda'r un lefel o werthfawrogiad. Efallai ei bod hi'n amser i gefnogwyr gymryd cam yn ôl, a chymryd popeth fel y daw. Efallai ei bod hi'n bryd derbyn nad yw popeth yn berffaith i bawb, ond dyna sy'n gwneud y cynnwys gorau yn werth aros amdano.